Hindernissenparcours

Hindernissenparcours

Bewoners vragen er om!

Een woonzorgcentrum met de allures van een chique herenwoning. De Vaeren in Rumst. Je voelt meteen de huiselijke sfeer. Ellen Vangoethem, de ergotherapeute, is het hindernissenparcours aan het uitzetten. Straks zullen hier tientallen bewoners hun mobiliteit testen.

De boer op

“De hindernissen laten mensen toe hun evenwichtsgevoel en stabiliteit te testen, ook  hun vermogen om over stenen te lopen en met hun rollator mooi recht te lopen, voor- en achteruit. Zo’n parcours is goed voor het zelfvertrouwen. Tegelijk doet het de ouderen ook beseffen dat ze voorzichtig moeten zijn bij het stappen, zeker als er hindernissen op hun weg komen. Ze bewegen zijwaarts, voorwaarts, achterwaarts en versterken daarbij de spieren die het risico op vallen doen afnemen. De hele komende week staat bewegen in de schijnwerpers. Morgen maken we een wandeling, door de gemeente uitgestippeld. Ze kreeg als naam: de boer op. Ze loopt dan ook langs plekken waar vroeger grote boerderijen stonden”, geef Ellen aan. Ellen en Karin, de kinesitherapeute, stelden samen het programma van de Week van de Valpreventie op. “De bewoners vragen hier zelf naar een bewegingsaanbod. De oudere die de hele dag in de zetel zit, is hier niet meer. Wandelen, zwemmen, turnen… elke dag een portie beweging. Ook de dementerende bewoners doen mee, op hun manier en naargelang hun mogelijkheden,” verzekeren Ellen en Karin.

Was vouwen

Bewegen is levensnoodzakelijk. Het is goed voor lichaam en geest, zorgt voor sociaal contact en maakt het leven aangenaam en zinvol. Ellen vertelt: “Bewegen doen we hier niet alleen via een expliciet bewegingsaanbod. Hier worden mensen ook uitgenodigd om samen huishoudelijke klussen te doen: afwassen, de was vouwen, groenten snijden… We zien dat wie vroeger thuis graag de lakens vouwde dat hier ook doet. Deze werkjes geven hen ook het gevoel nuttig te zijn, bij te dragen aan het geheel.”

Buggy

Ik mag met Cecile mee op hindernissentocht. Ze geniet en doet haar best ook op de soms lastige en moeilijke onderdelen van het parcours. Het getuigschrift wordt in dank en met een glimlach in ontvangst genomen, en terecht. De lambada dansen, voetballen, vooruit en achteruit over stenen lopen. Je zult het maar doen op je 89^ste!

Met het getuigschrift in de hand gaan we nog even naar haar huis. Een tweepersoonskamer voor haar en haar Fernand. Hij ligt op bed en kan moeilijk contact maken, behalve met Cecile. “We wonen hier nu anderhalf jaar en zijn zeer dankbaar. Ik verzorgde mijn man thuis maar we verhuisden op aanraden van onze huisarts hierheen. Van in het begin voelden we ons goed. Niet alleen omdat er een zware last van mijn schouders viel. Vooral omdat we merkten dat de bewoners meetellen. Het personeel houdt echt rekening met ons. Wij beslissen mee over het reilen en zeilen. Als we met de rolstoel gaan wandelen, kan ik ook een stukje mijn rolstoel duwen. Je bent hier geen baby die in de buggy gezet wordt en klaar…” vertelt ze dankbaar.

Verslag: Lieve Demeester

Met dank aan Woonzorgcentrum De Vaeren